Złoty Wiek
Według balijskiego mitu o stworzeniu, ludzie zostali ulepieni z gliny przez Batarę Guru (Wielki Nauczyciel) i boga Brahmę. Pierwszą partię wypalano w piecu zbyt krótko, dlatego była biała. Druga przypaliła się na czarno. Dopiero za trzecim razem stwórcy uzyskali właściwy złocistobrązowy kolor i to ci ludzie stali się przodkami Balijczyków. W bardziej naukowym ujęciu najdawniejszymi przodkami współczesnych Balijczyków były głównie niewielkie grupki austronezyjskich myśliwych zbieraczy, którzy zaczęli przybywać-w te rejony ok. 4 tys. lat temu. Ludzie ci utrzymywali łączność - zapewne poprzez handel - z innymi wyspami. Istnieją dowody na to, że ok. 2 tys. lat temu Balijczycy kontaktowali się co najmniej po-średnio z Indiami. Dzięki związkom z innymi re-jonami Azji Południowo-Wschodniej pierwsi mieszkańcy Bali opanowali sztukę obróbki brązu i żelaza i ok. 1000 r. n.e. produkowali z brązu piękne bębny.
Choć nie wiemy dokładnie, jaki system panował w tym prehistorycznym społeczeństwie, to i owo udało się ustalić. Praktykowano kilka odmiennych form pochówku zmarłych - w glinianych naczyniach, bez trumien oraz w sarkofagach - co może świadczyć o rozwarstwieniu społecznym. Sarkofagi, które najprawdopodobniej były zarezerwowane dla osób o najwyższym statusie, zdobiono często rzeźbionymi maskami i antropomorficznymi figurami. Do grobów wkładano rozmaite przedmioty - biżuterię, narzędzia i garnki - co dowodzi wiary w życie pozagrobowe. Prócz miejsc pochówku, wskazówek dotyczących najstarszych mieszkańców Bali dostarczają także megalityczne budowle: schodkowe bądź tarasowe konstrukcje, kamienne siedzenia i menhiry, częstokroć używane po dziś dzień.