Teatr Tańca
Taniec dramatyczny ma charakter narracyjny, a spektakle często towarzyszą obchodom odalanu, czyli rocznicy założenia świątyni. Obok zwyczajowego teatru tańca na wyspie istnieją również nowsze formy tej sztuki, które wy-kształciły się w ostatnim stuleciu. Wiele z nich, wy-wodzących się z tradycji, z biegiem czasu utraciło swój religijny charakter i ma za zadanie przede wszystkim zapewniać rozrywkę - samym wyspiarzom, jak i turystom. Większość przedstawień za-chowała klasyczną strukturę, jednak pozbawiona jest elementów związanych z modlitwą i składaniem ofiar. Niektóre tańce, takie jak tar; tani (taniec rolników), wpisały się nawet w nurt polityki, wysławiając życie prostych ludzi, aby zyskać ich poparcie.
Gambuh.
Najsłynniejszym gatunkiem balijskiego teatru tańca jest gambuh, z charakterystyczną muzyką, figurami tanecznymi i kostiumami. Spektakle te, wystawiane na dworach od XVIII w., miały niegdyś charakter rozrywkowy, obecnie jednak związane są ze świętami religijnym, takimi jak odalan. Dawnej wszystkie role odgrywali w nich mężczyźni, ale współcześnie sytuacja się zmieniła i zdarza się nawet, że niektóre role męskie powierzane są kobietom. Historie opowiadane przez tancerzy wywodzą się z XII-wiecznego cyklu poetyckich romansów zatytułowanego Malat, opisującego przygody wschodniojawajskiego herosa Panji. Sama treść przedstawienia schodzi jednak na dalszy plan, ustępując pola rozbudowanej formie, na którą składa się muzyka oraz wyraziste ruchy wykonawców.