Lalkowy Teatr Cieni
Przedstawienia wayangkutit, czyli lalkowego teatru cieni, zawsze budzą zainteresowanie tutejszej publiczności. Oparte na wielkich hinduskich eposach Ramajanie i Mahabharacie opowiadają o przygodach sławnych herosów i chociaż są odgrywane regularnie od kilkuset lat. za każdym razem przykuwają uwagę widzów. Same w sobie stanowią wspaniałą rozrywkę, ale dla mieszkańców wyspy niosą również ważne moralne przesłanie na temat ludzkiego życia. Początki teatru cieni wiążą się najprawdopodobniej z rytuałami inicjacyjnymi. Wayang kulk narodził się w X w. na Jawie. Od tamtej pory prze-szedł jednak długą ewolucję, wielokrotnie zmieniał się i dziś wyraźnie różni się formą od swego pierwowzoru. Choć prastare lontar (rękopisy na palmowych liściach), wielokrotnie kopiowane w ciągu stuleci, opisują szczegółowo sposób wy-stawiania sztuk w teatrze cieni, współcześnie zasa-dy te interpretuje się inaczej w każdej wsi.
Święte cienie.
Większość przedstawień wayang uznaje się za święte, ponieważ odbywają się wyłącznie podczas świąt religijnych. Jak się powszechnie uważa, w pierwszych wayang występowali szamani, którzy w ten sposób przywoływali do świata żywych duchy przodków. Postaci przemykające na ekranie były właśnie cieniami zmarłych, a padające na nie światło przyrównywano do słońca rozświetlającego mroki na ziemi. Sam ekran bywa opisywany jako symbol świata, natomiast dalang (lalkarz) reprezentuje najwyższe bóstwo, czyli największego ze wszystkich lalkarzy.