Ekspansja Holendrów
Wiek XIX zaczął się dla Balijczyków tragicznie. W 1815 r. na wyspie Sumbawa wybuchł nagle wulkan Tambora, wypluwając ze swego wnętrza niemal 180 km5 lawy i popiołów. (Bardziej znany wulkan Krakatau na Jawie wyrzucił "zaledwie" 50 km3 materiału skalnego). Wskutek wybuchu i fali uderzeniowej na Bali i Lombok zginęło ponad 12 tys. ludzi. Całą Bali przykryła 20-centymetrowa warstwa popiołu wulkanicznego, która zniszczyła plony, przez co tysiące Balijczyków zmarło później z głodu. W sumie liczbę ofiar wybuchu wulkanu ocenia się na co najmniej 25 tysięcy. W tym samym roku lawina błotna w Bulelengu zabiła dalsze 10 tys. ludzi. Wkrótce po tym kataklizmie wyspę dotknęła plaga szczurów, które zniszczyły już i tak mizerne zapasy żywności, wywołując głód i choroby. Nie lepiej było w drugiej połowie stulecia. W latach 1850-1888 wyspiarze przeżyli siedem epidemii ospy wietrznej i pięć cholery, cztery plagi szczurów oraz liczne epidemie czerwonki. Jeden tylko atak ospy wietrznej w roku 1871 kosztował życie 15-18 tys. Balijczyków.
Spory handlowe
Na początku XIX w. Holendrzy zaczęli szukać sposobów, by zadomowić się na Bali. Uznali, że najłatwiej będzie to uczynić, opanowując najpierw handel z wyspą, a później na niej. Pod koniec lat 30. dyskutowali z radżami nie tylko o handlu, ale także o polityce, niewolnictwie i rabowaniu statków - wszystko pod przykrywką podpisywania traktatów o przyjaźni i współpracy handlowej, które w istocie miały na celu doprowadzić do uznania przez Balijczyków holenderskiej władzy i monopolu.